Setjum upp smá hugartilraun. Hugsum okkur akur þar sem ein korntegund er ræktuð, til dæmis hveiti. Á því svæði er bara ein vistgerð – hveitiakurinn. Á hveitiakrinum er bara ein tegund af plöntum – hveitiplantan og allar plönturnar á akrinum eru afsprengi einnar móðurplöntu, þannig að þær eru allar af sama afbrigði og þar af leiðandi allar eins, bæði í útliti og arfgerð. Við erum því með mikla einsleitni í þessu vistkerfi. Hugsum okkur nú að veira berist á svæðið, t.d. með farfuglum, og að hún valdi sýkingu sem leggst sérstaklega illa á hveitiafbrigðið. Þar sem allar plönturnar eru erfðafræðilega og lífeðisfræðilega meira eða minna eins þá geta þær sýkst allar og engin heilbrigð planta orðið eftir með slæmum afleiðingum fyrir menn og mýs. Í þessu ýkta dæmi sjáum við að einsleitnin gerir vistgerðina viðkvæma fyrir áföllum, sem ávallt má búast við á jörðinni.

Annað sem vert er að nefna varðandi mikilvægi líffræðilegrar fjölbreytni er þjónusta vistkerfa sem er hreinlega virkni vistkerfa. Vistkerfisþjónusta er sú þjónusta sem vistkerfi náttúrunnar veitir, afurðir sem mannkyn og allar lífverur nýta sér til lífs og viðurværis á einn eða anna hátt. Hugtakið er mannhverft og búið til utan um þá virkni vistkerfa sem standa mjög nærri manninum og athöfnum hans og koma honum sérstaklega vel. Hér má ekki gleymast að öll vistkerfi jarðar tengjast á einn eða anna hátt og því mikilvægt að öll vistkerfi fái að starfa undir sem náttúrulegustum kringumstæðum og án inngripa mannsins sem rýra fjölbreytnina. Dæmi um vistkerfaþjónustu er binding gróðurs á CO₂ á landi og í sjó, temprun mýrlendis á flóðum, hreinsun vatnaplantna á eiturefnum, próteinframleiðsla ýmiskonar í dýraríkinu, t.d. fiskveiðar, hráefni til lyfjaframaleiðslu, hreint loft og hreint vatn svo eitthvað sé nefnt. Svo að vistkerfin geti starfað eðlilega er mikilvægt að ekki sé gengið á líffræðilega fjölbreytni því hún er undirstaða eðlilegrar starfsemi þeirra.

Vistkerfaþjónusta er einnig nátengd öðru mikilvægu hugtaki sem er sjálfbærni. Í sinni víðustu merkingu vísar sjálfbærni til þess að geta viðhaldið ferlum samfellt yfir tíma frá eini kynslóð til þeirra næstu. Ef vistkerfin ná að viðhalda sér eru þau sjálfbær. Sjálfbærnihugtakið er ekki bara notað varðandi umhverfismál heldur nær það einnig til félagslegs réttlætis, heilsu og velferðar, menningarmála og efnahagsmála. Það má því segja að sjálfbærnihugtakið dragi fram mikilvægi þess að athafnir fólks séu hluti af eilífri hringrás og gangi ekki á umhverfið þannig að náttúran nái ekki að virka sem skildi.